Lynn Van Hoof

Waar zal ik beginnen? Het lijkt zo lang en toch al voorbij. Een jaar overwinnen, zonder later wrang, zuur of bitter te zijn. Ik zoek het vanbinnen: achter mijn koude wang, tussen de huid van mijn dij. Het water dat me vult, is hoe mijn hart steeds zwelt, hoe het mijn lippen raakt, toont dat ik weet wat het duldt. Dat al mijn geweld de tijd niet trager maakt, het grote niet verhult, de reus niet velt en het kleine niet kraakt. Van het eerste onverstaanbare tot het laatste opengebroken: wat groot moet, zit in klein. Niet in perfectie van gebaren of beenmerg leegkoken. Groot is er gewoon zijn, duizenden waters bevaren, schone schijn opkopen en vechten aan de zijlijn. Het slot forceren houdt de seconden niet achter tralies, dus dans ik in de regen, bega mijn zonden en lach automatisch. Ik moest alles leren, want weinig monden vervullen alle acties. Waar veel woorden de kern kunnen kraken, kies ik voor schrappen: lievelingen vermoorden en bedekken met wit laken. Ik zal het geheim verklappen...

 Lynn Van Hoof is een dichteres en aspirant schrijfster. Voor haar is taal meer dan een communicatiemiddel; het is hoe wij betekenis geven aan de werkelijkheid. Zij doet dat met het hart op de tong. Haar schrijfstijl is zowel in poëzie als artikels, columns en recensies helder en direct. 

Ik wil die apotheose, dat hoogtepunt, die zalige climax. Ik weet wat ik heb gekozen, welk bloed ik heb verdund. Ik weet waar we straks in alle tijd verpozen, als je me alles hebt gegund. Ik vrij het liefst ’s nachts. In het donker verandert smaak: zout verzacht dorst, wordt zachter dan zoet en talmt in wraak. Het hijst de borst naar overdaad en vloed, naar waar vrijspraak zich in honing stort en op de tong gloeit. Met open mond en open hand lig ik in je open hart. Het was hier dat ik vond waaraan ik me had verbrand en waarom ik was verhard. Het was op een avond in een ongekend land dat ik werd besnaard. In de hitte van borsthaar en vlugge tanden leerde ik het vrije spel: hoe egoïsme voor elkaar botste met de randen van ieder ouderwets model. Ook nu, en niet meer daar, en overal waar we landen, weigeren we eerherstel. Niks dat ons kan deren. Niks dat ons kan verleiden. In de lijnen van ons weten kan enkel schuld ons verteren. Wij laten ons niet le...

In de honingpot kleeft de vingerafdruk van vanochtend als kroongetuige van een misdaad – een malafide surplus. Vijf minuten eerder trok de lepel al sporen van vernieling op het aanrecht. Dikke druppels en spetters zullen nog enkele dagen onopgemerkt blijven. De lepel in de wasbak kent zijn plaats: van het land van melk en honing naar mensenmonden met tongen – een noodzakelijk kwaad. Ook hij zal nog enkele dagen onopgemerkt blijven tot de vinger niet genoeg honing meer draagt. ©️ Lynn V.H.

Het zit hem in de details: het gouden randje, nadat je de barst ontdekte in je favoriete koffiekop. Alsof jij koffie gaat drinken uit een kop zonder gouden randje. Het zit hem in de details: de laatste druppel die de emmer doet overlopen, waardoor je de bodem weer ziet. Er ligt een knikker in die je kwijtraakte op je achtste. Het zit hem in de details: de scherven op de grond die net nog heel in je hand een nieuw bord waren. Samen ruim je ze op; zachtjes begin je weer te praten. ©️ Lynn V.H.

Je hebt mijn adem verpakt in een doosje in de vriezer, voor later nog een keer. –Was ik lekker? Je zucht diep en ik twijfel. Ik hoef je niet voor later,  ik wil je nu en op elk moment.  ©️ Lynn V.H.

De mooiste dingen zijn vaak onbereikbaar, altijd onherbergzaam. Door ondergroei hakken vraagt blinde lef. Doornen trekken krassen, beesten zullen bijten. Wanneer dan de zon door de wolken breekt en de bomen wijken, weet je dat het bloed niet te stelpen is met water alleen. ©️ Lynn V.H.

Laat ons oud worden, laat ons rimpels krijgen en kraaienpootjes en lachlijnen. Laat ons los worden, laat ons hangtieten krijgen en flaparmen en vergrijzen. Laat ons brutaal worden, laat ons opvliegers krijgen en klagen dat we te heet zijn. Laat ons, godverdomme, ophouden met verjongen. Laat ons toch gewoon. ©️ Lynn V.H.

Baarmoeder is boos. Ze rost me af alsof ze vecht tegen indringers die er niet zijn. Het lijkt wel een beestenbos  met hondsdolle wolven en cocaïneverslaafde beren; ze kleuren het nijlwater rood. Te bedenken dat ze zelf jaren geleden de bomen heeft gekapt. In haar dorre landschap erodeert de jeugd, grote stukken woestijn waar ze iedere maand  meer zand door blaast. Ze verspreidt pesticiden in de hoop dat  het kleinste zaadje kiemt. Wederom mislukte oogst drijft haar tot wanhoop. Misschien wordt ze moe overspannen, maar dat geeft ze pas toe wanneer alles is verwelkt. ©️ Lynn V.H.

Vandaag was de dag vijf jaar, twee maanden en achttien dagen later dat ik aan je dacht  bij dat ene nummer en glimlachte. ©️ Lynn V.H.

Ander bloed dat stroomt waar het niet gaan kan dat dammen breekt en aderen warmt. Een andere zon waar gezichten zich opladen alsof het zonnebloemen zijn. We zien elkaar pas weer wanneer ons bloed samensmelt. En wanneer de laatste adem het koude lijf naar de navelstreng in de aarde leidt is er altijd de geruststelling dat de wormen ons niet vinden. N.a.v. het boek 'Onder de paramariboom' van Johan Fretz ©️ Lynn V.H.

Dan staat hij daar al jaren eeuwen zelfs, trots in de lucht te zweten in de zon krimpend en kalend door regen en wind  dwars door alles heen en dan zou je denken die bruine huid en dat minieme kapsel de scheuren en barsten -  je haalt even je hand langs de bast - een boom moet toch ooit vallen. ©️ Lynn V.H.

Vrouwelijk zwak geslacht emotioneel en fanatiek onveilig in de nacht de zoveelste statistiek. Elke dag de pil baas in eigen buik dames gaan graag van bil in bed, niet in de struik. Mijnheer wint de kost Brood op de plank geen woord gelost zijn hoofd de pijnbank. Mannen mogen niet huilen horen niet te klagen weten niet hoe te schuilen in armen die willen dragen. Zie je dan niet dat heilige patriarchaat wat het biedt, niet meer dan verdorven ejaculaat.  ©️ Lynn V.H.

Littekens spreken van slagvelden op de huid en onderduikers onderhuids. Het bloedvergieten nuttig, rebellie tegen capitulatie. We shall fight on the beaches. Het bloed onder nagels in aders in eigen handen. Het kookt wanneer het bevriest en stolt wanneer het verliest, alsof actie-reactie een religie is. We shall fight in the hills. In gebalde vuisten het besluit, de dwang tot bestaan, tot het zien van wat klein in de ooghoek blijft hangen. Het geknoopte laken uit het raam. We shall never surrender. ©️ Lynn V.H.

Laat het mes maar zitten het vuur razen het hart koken  en de scherven snijden. Laat het zout in de wonde en de bal in jouw kamp. Je hoeft niets te schikken  en nergens in te stikken.  Je hoeft niet over te steken  geen handen te reiken zand te strooien en zeker geen wonden te likken. Die bruggen zijn al lang verbrand. ©️ Lynn V.H.

De muren zijn hard en de deur op slot de trap een lijdensweg naar bed de treden hoog en glad. Ik sleur mijn lijf naar boven leg mijn hoofd op de laatste trede en verwacht een moment dat ik me weer laat vallen. Wat als ik verkeerd val? Ben ik dan vrij? Of op zijn minst een paar weken? Hij roept of ik nog kom ik hoor zijn stappen door de vloer en volg ze gehoorzaam. In bed weiger ik de duisternis de tralies van slaap en vooral de volgende dag tijd opgeven. Hij legt zijn arm om me heen ik zet mijn wekker. Morgenochtend ben ik weer gevangene nummer één. ©️ Lynn V.H.

Lieve schat, Ik ben het product van wat ooit liefde was en je weet hoe dichtbij de overkant. Ik zag het allemaal met mijn neus in grotere verhalen en ik denk dat ik misschien bang ben sindsdien. Ze leefden nog lang en gelukkig kon ik enkel in boekdelen lezen. Ik zou nooit zoiets koesteren wel altijd liefde toelaten ook de minder gewenste, de ongetemde. Van littekens zou ik leren dat ik te zacht was gebleven dat een korst scherpe tanden zou breken en welke handen me in melk mochten dopen. Van jouw mocht ik smelten in jouw honing verwelken tot wij letters vormden in een bad groentesoep. We proefden zinnen op onze lippen die we enkel voor elkaar bewaarden. Iets als: Ik hou van jou. Mag ik nog even blijven? Liters liefde, Lynn

Weiger te geloven in één waarheid in de mensheid te luisteren naar die tongen hetzelfde lied dat ze zongen stamp met stalen tip tegen schenen  met naaldhakken op lange tenen zet ze met hun rug tegen de muur maak ze het leven zuur blijf die vuist op tafels slaan er is nog een lange weg te gaan. ©️ Lynn V.H.

Dat wij hier door jouw gangen lopen over jouw voetstappen over jouw bloedsporen dat wij hier jouw naam fluisteren  naar de letters kijken  naar de echo luisteren tussen de bladeren en tussen warme muren in vrijheid de namen lezen van andere wonden die blijven duren. ©️ Lynn V.H.

Creatie voor de goden Hoog gedragen Onder rubberbomen. Carnaal verlangen Op de tong Langs eeuwen Aarde, bloed en Dienaren. Eén klein stukje maar. ©️ Lynn V.H.

Wanneer makkelijk moeilijk wordt en het rechte pad een doolhof kies je dan de muur of de kast met dubbele wand? ©️ Lynn V.H.

Met de voeten in deze aarde groeien we niet. Geef ons water geef ons ruimte geef ons later. Met de voeten in nieuwe aarde bloeien we opnieuw. ©️ Lynn V.H.

Een zonsondergang die je niet kan zien is nog steeds een zonsondergang.  ©️ Lynn V.H.

Stemmen op de achtergrond gezoem, gezuig een vrouwenstem slikt wat weg. Er tikt iets er piept iets regelmatig en langzaam. Het geluid van gebroken glas onder een combatboot. Weet u het zeker dokter? Er tikt iets er piept iets moeder en haar hart. Met zekerheid is niets te zeggen maar de zeis komt altijd onverwacht. Ben jij dat, mam? Ik hoor iets tikken ik hoor iets piepen, onzichtbaar en monddood gemaakt. Het is een zijden draadje. Weet u het zeker dokter? Ik hoor je huilen, mam. Het tikt steeds sneller het piept steeds sneller. Wanneer maak je me wakker? ©️ Lynn V.H.

Die goudblonde haar aan de rand van zijn kraag het kleine spinnetje in de hoek aan het raam de lichte flikkering in de lamp, een nanoseconde van niets en dan die ogen die op mijn glimlach rusten een spectrum aan licht en zinspelende boekdelen. Het enige wat ik wil zien in de overdaad van seconden. ©️ Lynn V.H.

Kijk naar boven waar de sterren ooit waren ik zie ze in je ogen om je heen als een paaskandelaar een clair-obscure in mijn donkerste nacht. Ik laat me verblinden wanneer de dag aanbreekt en de zon het groen in je ogen tot mijn tranen breekt. ©️ Lynn V.H.

Dat me de keel wordt dichtgeknepen en de adem afgesneden zonder handen. Dat een zucht een teleportatiemiddel naar een safe point de kleur van rust de geur van twee. En dat dan vooral in die minuten waar stilte niet gehoord en licht straks pas komt. ©️ Lynn V.H.

Op het pad naar de treurwilg in het maanlicht  kom ik mezelf tegen, loop me voorbij en glimlach even. Alles lijkt in klei vast te kleven wanneer dieptezicht niet wil vergeven. Later schuilen wij samen voor de regen. ©️ Lynn V.H.

Een haar voor ieder jaar  dat ik zogenaamd wijzer word gewaand. ©️ Lynn V.H.

Het leven is een komen en gaan van seizoenen. Hoe we dat ervaren is net zo gevarieerd als het weer zelf. Na regen komt zonneschijn, maar soms ook andersom.  In haar eerste bundel ‘Onderweg onder wolken’ beschrijft Wendy Keizer-van der Veen in geheel eigen woorden en twee verschillende stijlen haar eigen seizoenen. Twee verschillende stijlen omdat ze telkens onder dezelfde titel een gedicht en een haiku plaatst. Eerst vond ik de haiku’s sterker, betekenisvoller in minder woorden. Ze kwamen harder binnen. Naarmate ik verder las vond ik de gedichten steeds meer groeien. Zowel in beeldspraak als in hoe het einde landde en binnenkwam. De gehele bundel zit vol melancholie naar een tijd achter de horizon, maar ook hoop en een zoektocht naar een vaste plek, een eigen rol. Dat alles met de natuur en de seizoenen als inspiratie. Het ene moment zie je de donkere wolken van een herfstdag of hoor je de vogels fluiten wanneer de lente alles doet ontluiken, het andere moment voel je d...

In vernietiging branden mijn handen stuiptrekken mijn bloedvaten. Mijn waarheid een schip dat slagzij maakt, als rook vliegt het van mijn lippen achter je ogen, de nacht in. Ik verwacht spijt ik verwacht stilte maar ik wil de wereld voor mij alleen, klein zijn en wijs worden. Er is me nooit een mirakel getoond ik verwacht het dan ook niet. ik verwacht spijt ik verwacht stilte ik verwacht dat wanneer ik mijn handen begraaf mijn bloedvaten koelen en dat de wereld voor mij alleen op jouw lippen ligt.  ©️ Lynn V.H.

Ik zou wel een Griekse kat willen zijn heel de dag luieren in de zon de zoute lucht op mijn tong en gewoon op het hoofd van één of ander menselijk stuk marmer mijn lijf languit uitrekken. En 's avonds, wanneer ik de keukens ruik langs rijen benen lopen miauwend, klagend, scheldend ze kunnen het toch niet horen en dan krijg ik stukjes vlees, brood en landen vol liefde waar ik nooit van hoef te dromen. ©️ Lynn V.H.

Ik wil mijn benen spreiden en jou bevlekt ontvangen vol en vruchteloos laat ik me leiden door geur bevangen alsof je koos mij te bevrijden van mijn verlangen. Ik, de leproos. De zieke, de gek die niet wist dat handen ook op haar lijf pasten. Dus prik me lek laat me opbranden, in vuur vasten. Verbijt je in mijn nek laat me niet landen, we zijn tenslotte gasten. want in lijf en leden is mi case su casa, en aanbellen doe je met je tong. Ik ben van lichte zeden alles wat ik ken vindt oorsprong in bloed en zweten in oneindig ja in wat ik steeds verzon. Geef mij de vrijheid van het verlangen dat als een mes door boter snijdt. Berg mijn bange hart in een vers dat langs je lippen glijdt en tussen je tanden rijpt tot zondares. Maak mij nymfomaan zoals dat alleen in jouw handen kan. Ik bied me aan, maak mij sereen en wanneer ik dan weer wil gaan leg je om me heen leg me lam. Kneed mijn dijendeeg, laat het gisten om later tot brood te bakken alsof ...

Uitstapjes plannen en het jezelf comfortabel maken tijden de reis zijn een peulenschil vergeleken met het allermoeilijkste van op reis gaan: de koffers inpakken. Ook hier wil ik mijn tips en tricks delen om zo min mogelijk te vergeten en stressvrij op je hotelbed te kunnen ploffen. Een koffer inpakken vergt best wel wat voorbereiding, iets wat ik meestal uitstel tot het laatste moment. Vooraf een lijst maken kan perfect, maar dat vind ikzelf niet zo handig. Ik maak mijn lijst terwijl ik mijn koffer inpak. Ik zorg altijd eerst dat mijn doorzichtig toilettasje in orde is. Daar gaan niet enkel al mijn vloeistoffen als shampoo en douchegel in, maar ook bijvoorbeeld medicatie en lenzen. Omdat sommige dingen niet meteen binnen handbereik liggen noteer ik ze. Dat kan op papier, maar de notities op mijn telefoon werken ook perfect. Buiten de basisdingen als shampoo en douchegel heb je natuurlijk ook kleren nodig om op je bestemming te dragen. Meestal heb ik daar al wel een idee van, maar d...

Ik mag niet alleen buiten 's nachts Ik mag niet alleen fietsen 's nachts Mijn ouders hadden me of dan toch een taxi 's nachts Ik had samen met vrienden of eigenlijk liefst niet 's nachts of eigenlijk liefst nooit. Het is wel mijn bloed 's nachts Het is wel mijn leven 's nachts Ik had nooit daar want dan had hij 's nachts want dan had ik hem het zijn wel zijn handen 's nachts of eigenlijk liefst nooit.

Reizen kan voor iedereen ongemakkelijk zijn. Zelf merk ik dat bepaalde kenmerken die bij ADHD horen het extra vervelend kunnen maken. Vooral de hoeveelheid prikkels die ik binnenkrijg kunnen me overweldigen, vermoeien en irriteren. Om dat te voorkomen heb ik wat tips en tricks bedacht. Allereerst speelt het een rol hoe je reist. Omdat ikzelf meestal met auto of vliegtuig reis, laat ik andere vervoersmiddelen als bus en trein even achterwege. Wanneer ik onderweg ben heb ik het liefst genoeg ruimte. In een auto is dat nog relatief makkelijk te creëren: schuif de stoel naar achter voor beenruimte en leg de leuning wat platter voor meer bewegingsmogelijkheid. Ik vind het ook aangenamer zitten met de leuning wat naar achter, alsof je net niet ligt. Heerlijk wanneer je even wegdommelt. Leg nooit, echt nooit, je benen op het dashboard. In een ongeluk kan je zo namelijk niet enkel je been breken, maar ook je heupen, knieën en voeten verbrijzelen. Buiten ruimte is zitcomfort ook essentieel. Om...

Regelmatig verschijnt er een bericht in het nieuws dat er ineens veel meer mensen met ADHD of autisme zijn. Zo ook de voorbije weken. Logisch dat mensen dan denken dat ineens iedereen ADHD’er of autist is. Toch is dat echt niet zo. Eerst kwam de Belgische krant De Tijd met een uitgebreid artikel dat er meer mensen met autisme bij het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap geregistreerd staan én dat ook steeds meer hulp gevraagd wordt voor autisme d.m.v. inkomensvervangende tegemoetkoming. Later kwamen talloze Nederlandse bronnen met het nieuws dat er een flinke stijging te zien is in het aantal ADHD-middelen zoals medicatie. Uiteraard wordt in beide gevallen meteen gevraagd of de stijgingen zorgwekkend zijn en hoe het überhaupt kan. Daar zijn verschillende verklaringen voor. De eerste verklaring is dat ze zowel bij autisme als bij ADHD een stijging zien in diagnoses bij vrouwen. Zoals ik al eerder aangaf in mijn blog ‘Hoe genderongelijkheid en hormonen het niet makkelijk ...

Plannen is voor een ADHD’er absoluut niet vanzelfsprekend. Het is voor ons niet altijd duidelijk wat belangrijk is, wat wanneer moet of hoe lang iets duurt en het is zeker niet makkelijk om tijd in te schatten. Toch maak ik meestal, ik herhaal meestal, een plannetje wanneer we op reis gaan. Mijn laatste reis dateert van mei, toen mijn man en ik vierden dat we elkaar al 11 jaar liefhebben. We reden met mijn auto naar de Duitse stad Kassel en verbleven een paar dagjes in een leuk hotelletje. Ook deze keer maakte ik een plannetje en daar zijn een aantal stappen voor nodig. Eerst zoek ik wat bezienswaardigheden op, dan volgt er gekibbel over welke bezienswaardigheden het nu echt waard zijn om te bezichtigen en pas daarna maak ik een soort dagschema. We beslissen alles samen, al geeft mijn man mij meer de keuze wat we bezoeken en ik hem over waar we verblijven en eten. In de planning horen standaard een aantal dingen te staan. Zo noteer ik altijd het adres waar we verblijven, de adressen va...

Zoals elke relatie anders is, is rouw dat ook. Het zijn beide unieke belevenissen die alleen jij meemaakt, ook al is het iets wat iedereen ooit leert kennen.    In haar bundel 'Elke wind waait jou naar mij' verhaalt Heleen van der Pijl over haar eigen proces van verlies en herinnering aan haar moeder Janneke. In vier delen leidt ze ons langs een scala aan emoties, vanaf het moment dat ze weten dat het einde nadert tot hoe het verder moet daarna. Ze doet dat soepel en zacht met vlotte en moeiteloze rijm in haar gedichten en herkenbare terugblikken in de verhalen ertussen. Het voelt bijna als memoires van hoe zij haar moeder zag tout-court, maar ook hoe ze alles heeft beleefd.   Naast de betekenisvolle woorden staan prachtige, breekbare aquarellen gemaakt door Heleens vader. Het zijn natuurbeelden die niet enkel zijn creatieve nalatenschap in de bundel van zijn geliefde dochter zijn, maar voor mij zelfs de woorden, het proces en het beeld van Janneke als persoon...

Het AD plaatste onlangs een nieuwsbericht dat mbo-studenten Bianca en Lenthe hun opleiding niet zouden halen door de verplichte rekentoets. Ze hebben dyscalculie en rekenen is dus zeker niet hun sterkste kant. Voor alle andere onderdelen haalden ze wel mooie voldoendes. Later gingen NPO Radio 1 en EenVandaag even na of de claim van Bianca dat ze al sinds haar derde de diagnose heeft wel kan kloppen. In mijn ogen compleet naast de kwestie.    De verplichte rekentoets voor MBO-studenten was een tijdje afgeschaft, maar is dus terug sinds 2022. Studenten die mede door hun rekenstoornis een opleiding kiezen waarbij dat geen problemen zou moeten opleveren komen zo dus weer in de knel. Het bericht in het AD laat dit duidelijk blijken. Twee studenten die een richting volgen waar ze goed in zijn en voldoendes halen, maar de bal misslaan bij de verplichte rekentoets. Dat gebeurt meer bij studenten met dyscalculie waardoor ze niet kunnen niet afstuderen. Scholen zijn verplicht om gepast ...