Lynn Van Hoof

Nou, dit was het dan: het einde van een tijdperk. Anderhalf decennium kon ik mezelf en mijn creaties kwijt op dit format. Ondertussen is het me flink ontgroeid.   Ik heb een nieuwe website gebouwd en ga voortaan daarmee verder. Weliswaar laat ik dit blog wel nog gewoon bestaan. Zo kan iedereen mijn oude gedichten en artikels teruglezen, die mogen immers niet verloren gaan.  Verlies jezelf gerust even in alles wat je hier nog vindt en hopelijk tot snel op lynnvanhoof.com !

Waar zal ik beginnen? Het lijkt zo lang en toch al voorbij. Een jaar overwinnen, zonder later wrang, zuur of bitter te zijn. Ik zoek het vanbinnen: achter mijn koude wang, tussen de huid van mijn dij. Het water dat me vult, is hoe mijn hart steeds zwelt, hoe het mijn lippen raakt, toont dat ik weet wat het duldt. Dat al mijn geweld de tijd niet trager maakt, het grote niet verhult, de reus niet velt en het kleine niet kraakt. Van het eerste onverstaanbare tot het laatste opengebroken: wat groot moet, zit in klein. Niet in perfectie van gebaren of beenmerg leegkoken. Groot is er gewoon zijn, duizenden waters bevaren, schone schijn opkopen en vechten aan de zijlijn. Het slot forceren houdt de seconden niet achter tralies, dus dans ik in de regen, bega mijn zonden en lach automatisch. Ik moest alles leren, want weinig monden vervullen alle acties. Waar veel woorden de kern kunnen kraken, kies ik voor schrappen: lievelingen vermoorden en bedekken met wit laken. Ik zal het geheim verklappen...

 Lynn Van Hoof is een dichteres en aspirant schrijfster. Voor haar is taal meer dan een communicatiemiddel; het is hoe wij betekenis geven aan de werkelijkheid. Zij doet dat met het hart op de tong. Haar schrijfstijl is zowel in poëzie als artikels, columns en recensies helder en direct. 

Ik wil die apotheose, dat hoogtepunt, die zalige climax. Ik weet wat ik heb gekozen, welk bloed ik heb verdund. Ik weet waar we straks in alle tijd verpozen, als je me alles hebt gegund. Ik vrij het liefst ’s nachts. In het donker verandert smaak: zout verzacht dorst, wordt zachter dan zoet en talmt in wraak. Het hijst de borst naar overdaad en vloed, naar waar vrijspraak zich in honing stort en op de tong gloeit. Met open mond en open hand lig ik in je open hart. Het was hier dat ik vond waaraan ik me had verbrand en waarom ik was verhard. Het was op een avond in een ongekend land dat ik werd besnaard. In de hitte van borsthaar en vlugge tanden leerde ik het vrije spel: hoe egoïsme voor elkaar botste met de randen van ieder ouderwets model. Ook nu, en niet meer daar, en overal waar we landen, weigeren we eerherstel. Niks dat ons kan deren. Niks dat ons kan verleiden. In de lijnen van ons weten kan enkel schuld ons verteren. Wij laten ons niet le...

In de honingpot kleeft de vingerafdruk van vanochtend als kroongetuige van een misdaad – een malafide surplus. Vijf minuten eerder trok de lepel al sporen van vernieling op het aanrecht. Dikke druppels en spetters zullen nog enkele dagen onopgemerkt blijven. De lepel in de wasbak kent zijn plaats: van het land van melk en honing naar mensenmonden met tongen – een noodzakelijk kwaad. Ook hij zal nog enkele dagen onopgemerkt blijven tot de vinger niet genoeg honing meer draagt. ©️ Lynn V.H.