Slotakkoord
Waar zal ik beginnen?
Het lijkt zo lang
en toch al voorbij.
Een jaar overwinnen,
zonder later wrang,
zuur of bitter te zijn.
Ik zoek het vanbinnen:
achter mijn koude wang,
tussen de huid van mijn dij.
Het water dat me vult,
is hoe mijn hart steeds zwelt,
hoe het mijn lippen raakt,
toont dat ik weet wat het duldt.
Dat al mijn geweld
de tijd niet trager maakt,
het grote niet verhult,
de reus niet velt
en het kleine niet kraakt.
Van het eerste onverstaanbare
tot het laatste opengebroken:
wat groot moet, zit in klein.
Niet in perfectie van gebaren
of beenmerg leegkoken.
Groot is er gewoon zijn,
duizenden waters bevaren,
schone schijn opkopen
en vechten aan de zijlijn.
Het slot forceren
houdt de seconden
niet achter tralies,
dus dans ik in de regen,
bega mijn zonden
en lach automatisch.
Ik moest alles leren,
want weinig monden
vervullen alle acties.
Waar veel woorden
de kern kunnen kraken,
kies ik voor schrappen:
lievelingen vermoorden
en bedekken met wit laken.
Ik zal het geheim verklappen:
de leegtes zijn slotakkoorden.
Geen opsomming af te maken,
niks om aan te ontsnappen.
Het is in beweging blijven
en tegelijk stilstaan,
langzame stappen
en vooral niet overdrijven.
Het licht aan,
adem happen,
onbezwaard bovendrijven.
Waar komt het vandaan,
wie laat de ballon knappen?
Het is een belofte
die te strak is geknoopt
aan de pols, rond mijn nek.
Doe ik het onbeschofte:
toekijken hoe het leegloopt
als een gaslek,
of maak ik een gelofte
dat wat werd gesloopt
ik weer rechttrek?
Ik denk dat mijn handen
veel meer stelen
dan de koude lucht
in de wintermaanden.
Het zijn juwelen
op de adem van een zucht
die scherp omranden
hoe wij alles bespelen,
jagen op een uitvlucht.
Dus zoek ik het vanbinnen:
achter mijn warme wang,
tussen de huid van mijn dij.
Om een jaar te overwinnen
mag het af en toe wrang,
zuur of bitter zijn.
Ik wil beginnen.
Het lijkt lang,
maar is zo weer voorbij.
©️ Lynn V.H.