Lynn Van Hoof

Ik wil mijn benen spreiden en jou bevlekt ontvangen vol en vruchteloos laat ik me leiden door geur bevangen alsof je koos mij te bevrijden van mijn verlangen. Ik, de leproos. De zieke, de gek die niet wist dat handen ook op haar lijf pasten. Dus prik me lek laat me opbranden, in vuur vasten. Verbijt je in mijn nek laat me niet landen, we zijn tenslotte gasten. want in lijf en leden is mi case su casa, en aanbellen doe je met je tong. Ik ben van lichte zeden alles wat ik ken vindt oorsprong in bloed en zweten in oneindig ja in wat ik steeds verzon. Geef mij de vrijheid van het verlangen dat als een mes door boter snijdt. Berg mijn bange hart in een vers dat langs je lippen glijdt en tussen je tanden rijpt tot zondares. Maak mij nymfomaan zoals dat alleen in jouw handen kan. Ik bied me aan, maak mij sereen en wanneer ik dan weer wil gaan leg je om me heen leg me lam. Kneed mijn dijendeeg, laat het gisten om later tot brood te bakken alsof ...

In het labyrint ben ik het vermiste kind. Schaduwen verlengen het onbekende: kip zonder kop schrikt van de vogelverschrikker. Een drenkeling in ondiep water, die geen voet aan grond krijgt en af en toe bovendrijft. Zo zien mensen dat ik toch zwemmen kan. In mijn hoofd ben ik tijdreiziger.  Ik spring van nu naar snel  en tussendoor  bezoek ik toen en wat als: het parallel universum. Een waarzegster die geen kaarten kan lezen en de glazen bol misplaatst heeft. Anderen lezen is makkelijk, maar hoe ontcijfer ik mezelf? In waarheid ben ik opsporing verzocht. De trein dendert door in seconden volledig ontspoord. Vol kleerscheuren van muntstuk tot schroot raap ik mezelf weer op. Deze handen willen veel, maar kunnen is kennen en kennen is beperkt: van te veel te weinig  en te weinig te veel. Om interessant te zijn, moeten verhoudingen  in proportie zijn. Tussen de lijntjes ben ik de uitschieter die niet weg te gommen is. Een hardnekkige  koffievlek die na maanden i...

Laat het even duidelijk zijn zonder ons geen wij wat rijzen kan. En nee, ook zonder jullie gaat de oven niet aan. Maar die vijf minuten zijn geen identiteit. Wij zijn meer dan iedere keer negen maanden baktijd. Wij zijn schrijvers als Mary Shelley over wie nog steeds gedebatteerd wordt  wiens pen het meest haar verhalen vertelde, alsof het toch echt niet kon dat zij de vraag stelde  wie het monster was. Wij zijn kunstenaars als Frida Kahlo die gekluisterd aan bed en in korset een wereld voor zichzelf schiep waar menig surrealist niet over kon dromen, terwijl zij in haar realiteit vroeg wie het monster was. Wij zijn leiders als farao Hatsjepsoet wiens visie voor Egypte rijkdom en macht bracht bekend als vrouw met nepbaard, haar naam door zoonlief weggebeiteld, alsof hij wist wie het monster was. Wij zijn wetenschappers als Mileva Mariç wiens band met Einstein steeds ellendiger werd haar berekeningen en naam zouden in zijn schaduw staan zijn nobelprijsgeschenk aan haar kon niet ...

Durf het water testen hoe het valt hoe het voelt aan handen aan voeten of de ogen branden of voeden. De eerste keer koud en  onwennig pijnlijk misschien als de eerste wespensteek waar niemand het gif wegzuigt. Het vreet ontsteekt jeukt en geneest als fobie toch maar geen open schoenen in de zomer in bloemenvelden. Maar dat is heet en vervelend en ongezellig braakneigingen wanneer bloot getoond en voeten gekust.   Voeten die zo verlangen naar grassprietjes zandkorrels zilt water en zachte handen naar nog en ogen die minder branden.   De tweede en derde keer wiebelen tenen zwieren door zand leiden hoofd aan teugels naar de waterkant.   De zon als schijnwerper verblindt en misschien wordt toch gezien hoe gif uit aderen wordt gezogen.   Het zou mogen dat het mag moeten dat het kan sterk in open schoenen staan met tenen in het zand.   En dan het water kennen dat het valt dat het voelt aan handen aan voeten in de zon de ogen ze voeden.

In mijn handen is alles een mes, vlijmscherpe woorden  handgranaten die je brein openrijten. Shell shocked in een paar zinnen. De waarheid komt hard aan, molotovcocktails vastgemaakt aan bakstenen die getinte ruiten verbrijzelen, de waan verdelgen. En misschien heb jij kogelvrij glas, maar is het ook geluiddicht?  Mijn verzen  120 decibel, een sterretje dat zelfs carglass niet kan herstellen. Trommelvliezen breken, oren bloeden en ik zeg je bent niets gewend. Kijk naar buiten, de wereld in, sta in andermans schoenen, dat is pas pijn. Wie niet horen wil, moet voelen, papercuts  met mijn kladjes, diepere krassen dan mijn littekens ooit waren, iedere opmerking een mokerslag. Ik weet het is best wel geweldadig, maar is dat niet al weer normaal tegenwoordig? Tegen woorden kan je niets inbrengen. Duldt je  geen tegenspraak? Dat is jammer dan, ik beroep me op de rechten van de mens en dichterlijke vrijheid. Die kan niemand  ons afnemen.  Schrijven staat ons o...

Het wordt tijd om te luisteren, dat een nee ook verzwegen kan. Vragen staat vrij, maar een met vreemde handen besmeurde vrouw niet. Lees de waarheid in haar ogen. De enige keuze  vechten of vluchten terwijl alles bevriest. En dan de stem uit een blauwe hals toch niet geloofd, tenminste als ze nog vertellen kan. Er wordt om minder vermoord. Giftige mannelijkheid aangemoedigd door patriarchische waarden ontploft in femicide. Het alfa-ego meer waard dan een leven.   Maar wat heeft dat met mij te maken? De herkenning is globaal, de pijn voelbaar bij iedere betekenis- volle blik. Gelezen woorden worden woede.   Het zijn namen bevestigd op onze lippen, herhaaldelijk gepreveld in gebed en protest, vuisten gebald als groet, als herdenking.   Het zijn moeders, dochters, tantes, nichten en vriendinnen die vaders, zonen, nonkels, neven en vrienden zullen haten. Vooral grijsaards die met scepter en wetboek zwaaien.   En we zijn nog zo jong, amper op de rand van kind naar vr...

Wereldwijd vechten mensen voor échte vrijheid. Ze lijden en verliezen, geven hun bloed om te kunnen kiezen. Leven of dood. Maar jullie vergeten hun strijd. First world problems brengen jullie op straat, maken van veiligheid de vijand. Van broederschap en vreedzaamheid geen sprake. Voor jullie   telt enkel jezelf. Een egoïsme waar vernieling, vernedering en zelfs plundering kracht moet zetten. Maar die steen door dat raam doet schade aan mensen waar jij zogenaamd   die steen voor gooit. Het lijkt wel kinderspel. Een stel verwende tieners meent dat al wat uit hun mond komt ook maar door iedereen gehoord moet worden.   Als we eerlijk zijn, bot en volwassen, willen we niet horen hoe jullie denken dat onze feiten slechts leugens zijn. Jullie waarheid is de onze niet, maar daar hoeven we niet   voor te bloeden. Scherven brengen ongeluk en dat in een tijd waar geluk écht ...

Wat als ze je zeggen dat je mooi bent? Die ene keer? En je jezelf zou willen wegstoppen in een notendopje, de heuvel afhollen, een stroompje inplonzen en vergeten wegdrijven? Zouden ze het merken? Nee. Je zal knikken, giechelen, blozen, het compliment in je hoofd liefkozen. Nee, je zal niet vergeten wat je niet vergeven kan, de haat, de hoon, die duw in de gang. Die opmerking van die ene man over dat je vlees wat minder kan. Je slikt, je hikt en je knikt. Je mond droog, je ogen nat, je woorden ergens achterin je keel, als een maagzuur- houdende braakneiging die uitblijft. Je denkt er het jouwe van en enkel jij weet het fijne, of dat probeer je. Je hoofd maalt, het zwaard van Damocles hangt boven iedereen, maar mijn uiterlijk is een oplossing waard? Het compliment ben je al lang vergeten. Een milde vorm van Paranoia heeft je overmeesterd, woorden zijn onbetrouwbaar, daden onvoorspelbaar en je verstopt je. De nieuwe jurk een façade van vals ze...

Als ik mezelf ooit vergeet, help me dan herinneren. Aan de dagen dat je me liefhad en onze eerste jaren. Hoe de wereld veranderde, hoe ons verhaal begon, herbeleef het met me tot we samen huilen. Toon me foto's van mensen die ik niet mag vergeten. Noem namen zodat ze ook bij mij blijven leven, zelfs al weet ik niet meer precies waarom het pijn doet. Een mens bestaat uit niet meer dan anekdotes, laat me ze herdenken. Wijs me op waar ik voor stond, waar mijn hart van overliep en ik mijn stem voor verhief. Laat me mijn vuisten opnieuw ballen, mijn lip trillen en me weer op een podium wanen. Als ik me strofen herinner, lees het vers met me mee. Als ik mijn wilde jaren uit mijn haren heb geslagen, zorg dan dat ik nog wel de muziek kan smaken. Als ik jouw stem vergeet, niet meer je volume weet, zing voor me. En als ik de teksten niet juist meezing, laat ze fout zijn. Verlies ik wat jij schoonheid vindt, laat me lachen. Je zal zien dat mijn glimlac...

Ik heb littekens van eigen hand, ik toon ze u. Want de waarheid moet gekend, het verleden gebeurd. Wat je ziet zegt niks meer, de schade al lang geleden. Het waren namen, gezichten, gedrochten, gewichten aan mijn enkels. Dag in, dag uit, soms nu nog. Ademhappen, slikken, bijna stikken in woorden die later pas, wanneer ik alleen. Wanneer het ene wordt gevoeld, het andere niet meer. Horen, zien en vooral zwijgen. Doodgezwegen, onzichtbaar gebleven. Me voir comme je vous vois. Je ne suis plus moi. Caressez-moi, streel me, steel me, haal me weg en laat me onzichtbaar blijven tot zij opmerkzaam zijn, maar dat hoeft niemand te weten, gelukkig kan het niemand wat schelen. Er is een verschil tussen iets zien en het weten, en toch ben ik labiel, onnozel en debiel en het kan eigenlijk niemand wat schelen, want wat niet weet niet deert. Maar blikken spreken boekdelen en ik kijk naar mijn eigen hand- geschreven pagina's. Verhalen op stukjes vel,...

We zien je daar wel staan, op een krakkemikkige, houten toren met drie steunpilaren heen en weer zwalkend in de ijle lucht. Als in een schaakspel raas je vooruit, je wijkt niet en zeker niet van standpunt. Stampvoetend als een klein kind verplicht je tot luisteren. Dus we luisteren, onze oren zijn volledig ter uwer beschikking, maar bij wie-dan-ook denk maar niet dat we niet denken! Elk woord wordt gekauwd, herkauwd, ingeslikt of uitgespuwd. De grond ligt bezaaid met rochels die voor jou meer betekenen dan voor ons, maar blijf vooral doorgaan. Want hoe langer je bazelt, hoe meer luisteraars hun oren sluiten. We kijken naar je op, maar pas op, hoogmoed komt voor de val. En daar heb je het al! Het publiek moppert, een dappere schraapt zijn keel, stilte. De schraper begint een tegenargument, jouw mond valt open. De spanning is te snijden, er wordt op reactie gewacht, maar je kauwt zo op je woorden dat je er bijna in stikt. Je slikt. Je opent toch maar je mon...

Het begon met stemmen die riepen dat ze een stem hadden, en er luidkeels genoeg van hadden. De vergelijking klopt niet, wat kleiner is dan, moet gelijk zijn aan. Dit is meer dan vrouwenlogica. Eeuwenlang slechts een object, niet meer dan een bruidschat. Wat koeien en de deal was gesloten. Eigendom, als vee op een veiling. Liever groene blaadjes dan gedroogde bloemen, hoewel een M.I.L.F. ook nog wel lekker is. Jong geleerd is oud gedaan, tot jong het oud worden verleert, of liever nooit oud wordt. Studeren kan dan wel, maar let wel op voor structureel naakt. De opgelegde schaamte zou plaatsvervangend moeten zijn, toon medeleven voor kleppendragers, zij moeten nog evolueren. Alles wordt contractueel in twee- voud gemeten en gewogen, het is zwart-wit, blauw-roze. Kinderen leren oppervlakkigheid, maar oordelen is veroordelen. Slutshaming, bodyshaming, tel jij de zelfmoorden? Steek die vinger weg, maakt echt niet uit waar. Ik ben de gezellige dikkerd, ma...

We moeten vechten, schrijven met het bloed in onze inktpatronen, foto's maken ter illustratie van waar onze tranen opdroogden, waar onze adem stokte, met uitleg als: ik toon u de wereld als spiegel, bekijk jouw dubbelganger en de kopieën van je kinderen. Daar in dat ver van mijn bed land. Komt het dichterbij? De krant is dagelijks een overlijdensbericht, de reacties meningen in plaats van medeleven. A la minute worden we columnist en de slacht- offers spelfouten. Zij die sterven groeten u, tijdens het journaal. Let goed op tijdens het nieuws op uw T.V., want die vrouw die nu nog vreemd spreekt heeft morgen geen tong meer. We schrijven geschiedenis waar we decennia later spijt van krijgen, zeker als het zwart op wit in studieboeken staat. Survivor's guilt krijgt vast een nieuwe betekenis, iets als: "Het had gekund, maar we wilden niet." Het woord 'Sorry' zal op ieders lippen liggen wanneer we de hand schudden van voor...

Soms lijkt het alsof je me woorden toefluistert tijdens het kussen. Als rupsen die in mijn mond ontpoppen tot onzichtbare vlinders, die zich op hun beurt in jouw maag nestelen. Wat van mijn lippen rolt zit al lang in jouw hoofd, kostbaarheden in de kluis, naast de revolver waarvan ik de loop heb dichtgelast, en vergeelde bankbiljetten. Het zijn je dromen die mijn oorschelpen strelen. De belofte van het aards paradijs, waar onze zonden door de vingers glippen en het drinkwater aantasten. Voor je het weet is iedereen gelukkig, en wij strelen de zon, het goud is ons gegund. We schilderen elkaar als meesterwerken en een tijd lang is tijd wat de wereld deed stil staan. Dat alles vast wordt gelegd is net de manier om los te laten, om te proeven van parels die lekkerder worden bij het groeien van ongeloof. Begrijpen hoeft niet, smaak is onbelangrijk. Wanneer ik naar je toeloop om me in je armen te nestelen en iedereen te vergeten, laat je me dat toe. Dan z...