Lynn Van Hoof

Nou, dit was het dan: het einde van een tijdperk. Anderhalf decennium kon ik mezelf en mijn creaties kwijt op dit format. Ondertussen is het me flink ontgroeid.   Ik heb een nieuwe website gebouwd en ga voortaan daarmee verder. Weliswaar laat ik dit blog wel nog gewoon bestaan. Zo kan iedereen mijn oude gedichten en artikels teruglezen, die mogen immers niet verloren gaan.  Verlies jezelf gerust even in alles wat je hier nog vindt en hopelijk tot snel op lynnvanhoof.com !

Waar zal ik beginnen? Het lijkt zo lang en toch al voorbij. Een jaar overwinnen, zonder later wrang, zuur of bitter te zijn. Ik zoek het vanbinnen: achter mijn koude wang, tussen de huid van mijn dij. Het water dat me vult, is hoe mijn hart steeds zwelt, hoe het mijn lippen raakt, toont dat ik weet wat het duldt. Dat al mijn geweld de tijd niet trager maakt, het grote niet verhult, de reus niet velt en het kleine niet kraakt. Van het eerste onverstaanbare tot het laatste opengebroken: wat groot moet, zit in klein. Niet in perfectie van gebaren of beenmerg leegkoken. Groot is er gewoon zijn, duizenden waters bevaren, schone schijn opkopen en vechten aan de zijlijn. Het slot forceren houdt de seconden niet achter tralies, dus dans ik in de regen, bega mijn zonden en lach automatisch. Ik moest alles leren, want weinig monden vervullen alle acties. Waar veel woorden de kern kunnen kraken, kies ik voor schrappen: lievelingen vermoorden en bedekken met wit laken. Ik zal het geheim verklappen...

 Lynn Van Hoof is een dichteres en aspirant schrijfster. Voor haar is taal meer dan een communicatiemiddel; het is hoe wij betekenis geven aan de werkelijkheid. Zij doet dat met het hart op de tong. Haar schrijfstijl is zowel in poëzie als artikels, columns en recensies helder en direct. 

Ik wil die apotheose, dat hoogtepunt, die zalige climax. Ik weet wat ik heb gekozen, welk bloed ik heb verdund. Ik weet waar we straks in alle tijd verpozen, als je me alles hebt gegund. Ik vrij het liefst ’s nachts. In het donker verandert smaak: zout verzacht dorst, wordt zachter dan zoet en talmt in wraak. Het hijst de borst naar overdaad en vloed, naar waar vrijspraak zich in honing stort en op de tong gloeit. Met open mond en open hand lig ik in je open hart. Het was hier dat ik vond waaraan ik me had verbrand en waarom ik was verhard. Het was op een avond in een ongekend land dat ik werd besnaard. In de hitte van borsthaar en vlugge tanden leerde ik het vrije spel: hoe egoïsme voor elkaar botste met de randen van ieder ouderwets model. Ook nu, en niet meer daar, en overal waar we landen, weigeren we eerherstel. Niks dat ons kan deren. Niks dat ons kan verleiden. In de lijnen van ons weten kan enkel schuld ons verteren. Wij laten ons niet le...

In de honingpot kleeft de vingerafdruk van vanochtend als kroongetuige van een misdaad – een malafide surplus. Vijf minuten eerder trok de lepel al sporen van vernieling op het aanrecht. Dikke druppels en spetters zullen nog enkele dagen onopgemerkt blijven. De lepel in de wasbak kent zijn plaats: van het land van melk en honing naar mensenmonden met tongen – een noodzakelijk kwaad. Ook hij zal nog enkele dagen onopgemerkt blijven tot de vinger niet genoeg honing meer draagt. ©️ Lynn V.H.

Het zit hem in de details: het gouden randje, nadat je de barst ontdekte in je favoriete koffiekop. Alsof jij koffie gaat drinken uit een kop zonder gouden randje. Het zit hem in de details: de laatste druppel die de emmer doet overlopen, waardoor je de bodem weer ziet. Er ligt een knikker in die je kwijtraakte op je achtste. Het zit hem in de details: de scherven op de grond die net nog heel in je hand een nieuw bord waren. Samen ruim je ze op; zachtjes begin je weer te praten. ©️ Lynn V.H.

Je hebt mijn adem verpakt in een doosje in de vriezer, voor later nog een keer. –Was ik lekker? Je zucht diep en ik twijfel. Ik hoef je niet voor later,  ik wil je nu en op elk moment.  ©️ Lynn V.H.

De mooiste dingen zijn vaak onbereikbaar, altijd onherbergzaam. Door ondergroei hakken vraagt blinde lef. Doornen trekken krassen, beesten zullen bijten. Wanneer dan de zon door de wolken breekt en de bomen wijken, weet je dat het bloed niet te stelpen is met water alleen. ©️ Lynn V.H.

Laat ons oud worden, laat ons rimpels krijgen en kraaienpootjes en lachlijnen. Laat ons los worden, laat ons hangtieten krijgen en flaparmen en vergrijzen. Laat ons brutaal worden, laat ons opvliegers krijgen en klagen dat we te heet zijn. Laat ons, godverdomme, ophouden met verjongen. Laat ons toch gewoon. ©️ Lynn V.H.

Baarmoeder is boos. Ze rost me af alsof ze vecht tegen indringers die er niet zijn. Het lijkt wel een beestenbos  met hondsdolle wolven en cocaïneverslaafde beren; ze kleuren het nijlwater rood. Te bedenken dat ze zelf jaren geleden de bomen heeft gekapt. In haar dorre landschap erodeert de jeugd, grote stukken woestijn waar ze iedere maand  meer zand door blaast. Ze verspreidt pesticiden in de hoop dat  het kleinste zaadje kiemt. Wederom mislukte oogst drijft haar tot wanhoop. Misschien wordt ze moe overspannen, maar dat geeft ze pas toe wanneer alles is verwelkt. ©️ Lynn V.H.

Vandaag was de dag vijf jaar, twee maanden en achttien dagen later dat ik aan je dacht  bij dat ene nummer en glimlachte. ©️ Lynn V.H.

Ander bloed dat stroomt waar het niet gaan kan dat dammen breekt en aderen warmt. Een andere zon waar gezichten zich opladen alsof het zonnebloemen zijn. We zien elkaar pas weer wanneer ons bloed samensmelt. En wanneer de laatste adem het koude lijf naar de navelstreng in de aarde leidt is er altijd de geruststelling dat de wormen ons niet vinden. N.a.v. het boek 'Onder de paramariboom' van Johan Fretz ©️ Lynn V.H.

Dan staat hij daar al jaren eeuwen zelfs, trots in de lucht te zweten in de zon krimpend en kalend door regen en wind  dwars door alles heen en dan zou je denken die bruine huid en dat minieme kapsel de scheuren en barsten -  je haalt even je hand langs de bast - een boom moet toch ooit vallen. ©️ Lynn V.H.

Vrouwelijk zwak geslacht emotioneel en fanatiek onveilig in de nacht de zoveelste statistiek. Elke dag de pil baas in eigen buik dames gaan graag van bil in bed, niet in de struik. Mijnheer wint de kost Brood op de plank geen woord gelost zijn hoofd de pijnbank. Mannen mogen niet huilen horen niet te klagen weten niet hoe te schuilen in armen die willen dragen. Zie je dan niet dat heilige patriarchaat wat het biedt, niet meer dan verdorven ejaculaat.  ©️ Lynn V.H.

Littekens spreken van slagvelden op de huid en onderduikers onderhuids. Het bloedvergieten nuttig, rebellie tegen capitulatie. We shall fight on the beaches. Het bloed onder nagels in aders in eigen handen. Het kookt wanneer het bevriest en stolt wanneer het verliest, alsof actie-reactie een religie is. We shall fight in the hills. In gebalde vuisten het besluit, de dwang tot bestaan, tot het zien van wat klein in de ooghoek blijft hangen. Het geknoopte laken uit het raam. We shall never surrender. ©️ Lynn V.H.

Laat het mes maar zitten het vuur razen het hart koken  en de scherven snijden. Laat het zout in de wonde en de bal in jouw kamp. Je hoeft niets te schikken  en nergens in te stikken.  Je hoeft niet over te steken  geen handen te reiken zand te strooien en zeker geen wonden te likken. Die bruggen zijn al lang verbrand. ©️ Lynn V.H.

De muren zijn hard en de deur op slot de trap een lijdensweg naar bed de treden hoog en glad. Ik sleur mijn lijf naar boven leg mijn hoofd op de laatste trede en verwacht een moment dat ik me weer laat vallen. Wat als ik verkeerd val? Ben ik dan vrij? Of op zijn minst een paar weken? Hij roept of ik nog kom ik hoor zijn stappen door de vloer en volg ze gehoorzaam. In bed weiger ik de duisternis de tralies van slaap en vooral de volgende dag tijd opgeven. Hij legt zijn arm om me heen ik zet mijn wekker. Morgenochtend ben ik weer gevangene nummer één. ©️ Lynn V.H.

Lieve schat, Ik ben het product van wat ooit liefde was en je weet hoe dichtbij de overkant. Ik zag het allemaal met mijn neus in grotere verhalen en ik denk dat ik misschien bang ben sindsdien. Ze leefden nog lang en gelukkig kon ik enkel in boekdelen lezen. Ik zou nooit zoiets koesteren wel altijd liefde toelaten ook de minder gewenste, de ongetemde. Van littekens zou ik leren dat ik te zacht was gebleven dat een korst scherpe tanden zou breken en welke handen me in melk mochten dopen. Van jouw mocht ik smelten in jouw honing verwelken tot wij letters vormden in een bad groentesoep. We proefden zinnen op onze lippen die we enkel voor elkaar bewaarden. Iets als: Ik hou van jou. Mag ik nog even blijven? Liters liefde, Lynn

Weiger te geloven in één waarheid in de mensheid te luisteren naar die tongen hetzelfde lied dat ze zongen stamp met stalen tip tegen schenen  met naaldhakken op lange tenen zet ze met hun rug tegen de muur maak ze het leven zuur blijf die vuist op tafels slaan er is nog een lange weg te gaan. ©️ Lynn V.H.

Dat wij hier door jouw gangen lopen over jouw voetstappen over jouw bloedsporen dat wij hier jouw naam fluisteren  naar de letters kijken  naar de echo luisteren tussen de bladeren en tussen warme muren in vrijheid de namen lezen van andere wonden die blijven duren. ©️ Lynn V.H.