Lynn Van Hoof

Het leven is een komen en gaan van seizoenen. Hoe we dat ervaren is net zo gevarieerd als het weer zelf. Na regen komt zonneschijn, maar soms ook andersom.  In haar eerste bundel ‘Onderweg onder wolken’ beschrijft Wendy Keizer-van der Veen in geheel eigen woorden en twee verschillende stijlen haar eigen seizoenen. Twee verschillende stijlen omdat ze telkens onder dezelfde titel een gedicht en een haiku plaatst. Eerst vond ik de haiku’s sterker, betekenisvoller in minder woorden. Ze kwamen harder binnen. Naarmate ik verder las vond ik de gedichten steeds meer groeien. Zowel in beeldspraak als in hoe het einde landde en binnenkwam. De gehele bundel zit vol melancholie naar een tijd achter de horizon, maar ook hoop en een zoektocht naar een vaste plek, een eigen rol. Dat alles met de natuur en de seizoenen als inspiratie. Het ene moment zie je de donkere wolken van een herfstdag of hoor je de vogels fluiten wanneer de lente alles doet ontluiken, het andere moment voel je d...

In vernietiging branden mijn handen stuiptrekken mijn bloedvaten. Mijn waarheid een schip dat slagzij maakt, als rook vliegt het van mijn lippen achter je ogen, de nacht in. Ik verwacht spijt ik verwacht stilte maar ik wil de wereld voor mij alleen, klein zijn en wijs worden. Er is me nooit een mirakel getoond ik verwacht het dan ook niet. ik verwacht spijt ik verwacht stilte ik verwacht dat wanneer ik mijn handen begraaf mijn bloedvaten koelen en dat de wereld voor mij alleen op jouw lippen ligt.  ©️ Lynn V.H.

Ik zou wel een Griekse kat willen zijn heel de dag luieren in de zon de zoute lucht op mijn tong en gewoon op het hoofd van één of ander menselijk stuk marmer mijn lijf languit uitrekken. En 's avonds, wanneer ik de keukens ruik langs rijen benen lopen miauwend, klagend, scheldend ze kunnen het toch niet horen en dan krijg ik stukjes vlees, brood en landen vol liefde waar ik nooit van hoef te dromen. ©️ Lynn V.H.

Ik wil mijn benen spreiden en jou bevlekt ontvangen vol en vruchteloos laat ik me leiden door geur bevangen alsof je koos mij te bevrijden van mijn verlangen. Ik, de leproos. De zieke, de gek die niet wist dat handen ook op haar lijf pasten. Dus prik me lek laat me opbranden, in vuur vasten. Verbijt je in mijn nek laat me niet landen, we zijn tenslotte gasten. want in lijf en leden is mi case su casa, en aanbellen doe je met je tong. Ik ben van lichte zeden alles wat ik ken vindt oorsprong in bloed en zweten in oneindig ja in wat ik steeds verzon. Geef mij de vrijheid van het verlangen dat als een mes door boter snijdt. Berg mijn bange hart in een vers dat langs je lippen glijdt en tussen je tanden rijpt tot zondares. Maak mij nymfomaan zoals dat alleen in jouw handen kan. Ik bied me aan, maak mij sereen en wanneer ik dan weer wil gaan leg je om me heen leg me lam. Kneed mijn dijendeeg, laat het gisten om later tot brood te bakken alsof ...