Lynn Van Hoof

Hoofd achter hoofden verborgen van de dood glimlachend om het plezier tijdens één van de laatste ademtochten. Vergeten woorden, maar namen in herinnering zonen, dochters en hun kinderen lachend om de grappen en grollen van nonkels en neven. Toch weer eens, nog een keertje samenzijn.

De omarming van een droom... Vergeef me mijn ongeduld, ik wens immers niet anders dan de slaap al dan niet eeuwig. De roes die sluimerend op me wacht en waar ik woelend steeds meer afstand van neem. Herinneringen en angsten staan in de weg, projecteren nachtmerries op mijn netvlies. Kwaad en gefrustreerd draai ik mijn vermoeide lichaam nog maar eens een keertje om.

Bloed in de straten, met zotten die er in zwemmen, gulzig drinkend van het vocht dat hen blind maakt. Hoofden draaien in de richting van de vreemde, uniekeling van de apocalyps, de uitroeiing, de bloedvloed. Geschrokken verder,  op zoek naar herkenning, verschroeid door zij die niet begrijpen.

Ik heb maar twee foto's van je. Eentje in het verboden trouwalbum. En eentje op je doodsprentje.

Zorgend en bezorg Willen of niet Lijdzaam toekijkend Hoe ik steeds meer Mezelf word Ik lijk op hem Maar ook op haar Dat maakt me dan weer Steeds meer Uniek

Duiker verdwijnt Vader verdwijnt In de golven Van de zee Van vroeger Beste vriend Blaffend naar De duiker die plots Verdwijnt In de golven Van de zee Van mij.

Kunstige gezichten Geplaasterd op affiches Professoren wijzen ‘Schandalig!’ roepen ze Vel over been Gemaakt, geknutseld Uiteindelijk Gebroken Waar is de tijd van Marilyn Monroe En nog verder Van Pieter Paul Rubens?

Engelen zuchtend onder het gewicht Van een verziekte Aarde. God, hij kijk niet meer om naar zijn discipelen. Zij vieren het feest van de geboorte van zijn zoon, maar zien niet de pijn die heerst. Vermoorde zonen, verkrachte dochters en niemand, maar geen ziel, die denkt Het is gedaan met de schoonheid.

Kinderstemmen galmen langs de muren van de gewetenskerk. Willen, maar niet mogen.           (Want het is niet juist) Kattenogen bliksemen en vingertjes wijzen op de jonge, radde tongen.          (Want zij menen niet) Regeltjes viseren speelse kittens. 'Volg de rij, volgens de wil van de verknochte maatschappij!' zegt moeder eed          (Want zij weet best) Opstand, paniek! Breken van de linie. In koor: 'Gedoog niet ketens, omarm Ik, Ego!'

De man had geen gezicht ooit weggevaagd of afgenomen. Horen of zien hoefde hij niet, lippen volslagen onnodig. De man zonder gezicht leefde sober, maar gelukkig, wereldvreemd, toch zonder wereldprobleem.

Ontloken liefde vermoord In de armen van vriendschap Vermeden door één ieder die Het uitspreken wilde. Barmhartige Samaritaan kent niemand, niemand kent hem. Struikelend in de polders van ons nietig bestaan. Machteloos tegen de kracht de oerkracht zijn wij verloren, gebroken Ramen symboliek van woede en pijn slechts emotie loos, gevangenen en binnenkort verbranden. Symbolisch bestaan wij niet, wij zijn slechts parasieten, ziekteverspreiders op het lichaam. Het lichaam dat ons leven geeft, maar waarvan wij Leven nemen…

Vuren, bevend en trillend onder het gelach van mijn gepijnigde keel. Droge lippen kapotgebeten door hebberige tanden. Klauwend naar de angst in mijn ogen. Geratel, gereutel en ter dood veroordeelden der vereenzaamden. Ik voeg me bij jullie en reutel mee, speeksel omklemt onze strotten en praten, dat kunnen wij niet. Roepen, schreeuwen Gillen om pikkende spreeuwen. Verkleumd gekneld en verkocht slaaf van goedertierenheid, slavin gestoord door praatjes en hun makers. Verduistering, stemmen waarvan slechts één verwarmt, omarmt en zinnig klinkt. Omhels me in jouw verloren, verdronken krankzinnigheid. Ik drink ervan, ik eet ervan, ik kruip ervoor.

Zoeken naar glinsteringen en fonkelingen zonder ogenblikkelijk de ogen te richten op het mooiste juweel, vergeten zij de opdracht, bezwijken aan hebben, kameraden laat ons de schoonheid doden! Iedereen wil de wereld, maar één ieder krijgt niets, nul, nooit. Zo is de wet, de natuur. Slecht één persoon blaat en balkt in gelukzaligheid. Zonder goud, macht en smacht. Kortzichtig, ontdaan bekijkt men hem. Schreiende onmacht overmeestert hen die weten wat zij kennen, noemen het volk in verval. De onwetendheid bracht de dood, zij hebben gemoord, zijn vermoord. Engel Leer ons Leven!

Kruipen naar elkaar betraande gezichten op zoek naar de verlichting van geest de verduistering van lichaam angstig bedorven in hun krot Handen vlechten vingers in elkaar verdorde ogen zien niet meer wat de wereld zijn kan voor hen, die liever stervend neergaan dan op te staan met het kruis.

De stilte wenkt Woedt in me Als een storm Broeit in me Als een vlammenzee Ongeloof De stilte wenkt Omarmt me Als een moeder Grapt met me Als een vader Vol ongeloof De stilte wenkt De nacht lacht De maan danst Alles danst In ongeloof Behalve ik Ik sta stil In de stilte Van de broeierige woede e Geloof me toch

Sluipen stil Hese heksen Demon duister Krassen klauwen Snedig stromen Dronken dromen Neem me maar mee De diepste diepte in Sleur me maar mee Naar verderfelijke oorden Doe me maar even Verlangen naar God Ogen onbegrip Gooien godslasterlijk Woorden wiegen Snijden slechts Bloedend bloot Horendol hoofd Breng me maar In hogere sferen Verlos me maar Van het zogenaamd kwaad Laat me maar Gewoon vergeten Zedig zoeken Maskers mokeren Verlos verloren Hoge hoop Klauteren klimmen Vergetelheid vinden

Betekenisloze woorden Vullen de ruimte Doffe gezichten Kijken elkaar aan Lege ogen Zonder emoties Droge lippen prevelen Holle schietgebedjes Handen vouwen zich Rond kloven koude Echo's weerspiegelen Trieste tristesse

Door een tunnel dravend Geen hand voor ogen te zien Pierend op zoek naar Het lichtpuntje Door een tunnel dravend Geen gezelschap, alleen Struikelend verder denken Het lichtpuntje Door een tunnel dravend Geen zijwegen te vinden Roepend om hulp en Het lichtpuntje Door een tunnel dravend Geen hulp, slechts mezelf Lachend om de paniek Het lichtpuntje Door een tunnel dravend Geen grapje, hartsprong Dansend in de verte Het lichtpuntje Door een tunnel dravend Geen aarzeling, versnellen Lopend, vallend naar Het lichtpuntje

Eeuwenoude kraaien Cirkelen om me heen Als gieren met vonkende ogen Dorstig ben ik op zoek Dor en leeg landschap Doorkliefd door een lege rivier Met slechts één dode boom Hoop vind ik hier niet Vruchtbare, tedere oase Schitterend in de zon Met verkoelende watervallen Weg wuif ik de hallucinatie Kreunend kruip ik verder Handen brandend aan het hete zand Hallucinaties hier Gieren daar Net wanneer je denkt Dat het echt niet erger kan Steekt er een zandstorm op En word je weer bedolven

Hartslag Snelheidsduivel Bloed gonst Hoofd bonkt Zenuwaanval Kwelduivel Paniek sluimert Gedachten verdampen Dokter zegt Andere medicatie Zwaardere mengeling Nieuwe cocktail Moeder zegt Rustig blijven Roze toekomst Schouderklopje Hartslag Bloed gonst Zenuwaanval Paniek sluimert

Je lichtdonkere, Bruingroene ogen Dwalen Over mijn naakt Huiverig hunkerend lichaam Je keurende Smullende blik Hapert Eén moment, mijn Borsten zacht aangeraakt Onze tintelende ogen Kruisen elkaar Resoluut Stappen je stappen In mijn richting Vastberaden nemen je Fijne handen mijn lenden Zoenen je lippen Zonder schroom De mijne Alsof de wereld Enkel Uit ons Bestaat

Prinsje Onschuldig veertje Neerdwarrelend in de leegte Beroofd van eigenheid Prinsesje Lieflijk madeliefje Wiegend in het dorre Opgelost in vergetelheid Zie de kleuren De misselijke grijns Verborgen. Zie Maar kijk niet Hoor de noten De blikkerende tanden Gevijld. Hoor Maar luister niet Vergeet dromen Droom vergissingen Vergis het vergeten Vergeet te dromen Prinsje pijn Prinsesje venijn Droom niet Vergeet alles.

Gedroomd en bekroond Geworden wat was Geweest en bedeesd Zacht fluisterend Besproken en gekwetst Bedacht wat kon Belogen en geleefd Innerlijk roepend Gehuild en bespot Gesproken wat is Gelogen en bedrogen Hees bibberend Beschimpt en gesterkt Besproken wat kan Beloont en gedood Stil hopend

Nooit heb ik begrepen Waarom het Opperwezen Je tien jaar geleden De adem benam Misschien wist Hij niet Wat jij betekenen kon Of dat jouw heengaan Een tranendal ontketenen zou Ik heb Hem er voor gehaat Nog steeds wil ik Zijn naam Niet horen, noch uitspreken Want Hij nam je van ons af Zoals Hij zovelen afneemt, Afgenomen heeft en afnemen zal Misschien weet Hij niet Hoe hard onze geliefden Door ons gemist worden. (In Memoriam: François 'Frans' De Houwer, Christina Van Dijck, Luc Embrechts, François 'Franske' Rottiers, Theresia 'Tresje' Raeymaekers, Jacques Paulus en vele anderen...)

Nachtelijk dwalen Langs clusters van gebroken Gedachten, zwart als pek Zoekend naar volledigheid. Eenzaam denken Aan verzamelingen van zieke Gezichten, verwrongen van pijn Kruipend naar begrip. Hart bevroren Door partijen van winterse Scheldwoorden, dodelijk als vergif Rakend waar kan. Hoofd verstikt Door scholen van pestende Handelingen, mitrailleur dodelijk vermoord wat overgebleven was. 

Luister Naar mijn stem Bezeten door De donkerste pijn Luister Naar mijn ogen Huilend om Gehoor van engelen Luister Naar mijn heesheid Roepend naar Mijn eenzame handen Luister Naar de val Eindeloos in De verlossende diepte

Aanranding der schoonheid Hemels vergif brandt Door hun aderen Zinderende stemmen kaatsen Terug in de groene ogen Der ontreddering Bloedende lippen zoeken Tevergeefs. Tanden gevijld Vuisten gebald Strijdende zwakte Opgegeven wat Leven kon

Slapeloos waken De ogen Gericht op De duisternis Leegte in De pupillen Treiterend huilt De giftige adem Oorlog verbrandt Het verlangen De wens om Eeuwig te slapen Na de tweestrijd Van hersenen en demonen.

Manieren om de degens Te kruisen vinden de Almachtige wezens Gauw genoeg Redenen om geluk Tot stof en as te laten Vergaan, zijn er al Te veel Zij die zien wat de Meerderheid ontkent Worden snel geblinddoekt En met censuur bedwelmd

Donkere, ijle ogen zoeken Wegen langs massa's Toekomstig dood en moord Niets ziende door de mist Der individuen Tastend naar houvasten Van bekende ademen en Stemmen krijsend naar de onhoorbare grijns der duizenden verslindende monden Als vogels op zoek naar Twijgjes, later een thuis

Geesten dwalen over de bergtoppen Slapende bedenkingen Van een filosoferend gat Willen ontdekken De geheimen van het graf Ontdekkingsreizen ondernomen door Krekels van de nacht Mythische creaties Uitgevonden door reflecterende gekken Zoeken wanhopig De betekenis van onmacht Wat als je krankzinnige Vingers grijpen naar de Kracht van de nacht?

Mensen zien niet meer De schoonheid van weleer Zij zijn immers verstard In het leven dat hen hardt Mijn naam draag ik al jaren Met trots, pijn en vragen Bekijk ik met lede ogen Hoe zij mijn naam Bedrogen Het zijn zwarte zielen Lopend over het verse gras Van mijn schreiend graf Nooit kom ik te boven Wat zij mij hebben Voorgelogen

Verdriet van vroeger En zorgen van nu Vormen samen een Pijnlijke stilte. Ambivalentie Met een contradictio in Terminis Woorden geleerd tijdens Levenslessen. Vol ongeduld Wachten op wat Toekomst brengen zal. Geld maakt niet gelukkig Denken we toch Wachten en hopen Wandelend door de uren Van het leven dat ik Lijdt. Niet alleen Toch vaak Eenzaam

Eenzame wandelaar wandelt Vermoedt niets van de winden Die nergens heen waaien en toch Hem meenemen naar donkere Bossen van pijn Ik bekijk de nachtelijke Duisternis, gespreid Over het laken van Mijn wijsheid. Onwetendheid in De harten van kinderen, dood En vermoeid spelen zij het ritme Van hun verterend spel, alsof Het weet van de eenzame Wind. Wandelaar vergeet niet Om achterom te kijken naar wat Ooit geweest is.

's Avonds, in het duister Alleen, zonder iemand In mijn kamer, angstig Nee, dit wil ik niet! Bang voor mezelf Hou het tegen, allemaal! Haal het beest van me af! Ik hou het niet meer vol Wil gillen, roepen, brullen Maar stort in tranen uit Ik sla op het kussen Weg stroomt alle agressie Hysterie blijft eenzaam achter In mijn hart en zenuwen Iets puntig of iets scherp Gooi het weg, nu meteen! Geen bloed meer of pijn! Een afgetuigde geest Verdwijn, laat me met rust! Kalmeer, adem in en uit Rustig, het lukt je wel! Het gaat weg, kabbelend Nu een houvast, gesnik Het is voorbij, gedaan Ik knipper het licht aan Bevrijding van de ziel Een aanval, krankzinnigheid Nu voor even gevlucht. (Geschreven op 15 jarige leeftijd)

Een mooie dag in deze wereld Wereldse vreugde onder de zon Prille bloemengeuren zweven rond Groen begint eigenzinnig te leven Bomen ademen weer rustig uit Bevroren riviertjes kabbelen geruisloos Alles herleeft, schoonheid wederkeert Vlinders met bonte kleuren ontwaken Warme dagen zoenen de Aarde Lachende kinderen in bloemenvelden Hunkerend naar de speelse vrijheid Perfectie en pracht tussen de mensheid Het enige wat ik nu mis in dit wonder Is het mooiste wat ik ken en verlang Die pracht en praal in mijn levenskoets Ben jij, mijn schat. Jij die mijn leven vervolledigd Jouw liefde maakt mijn vreugde groter Een perfecte wereld, met jou naast mijn zijde Dat is mijn wens, mijn droom, mijn alles En vroeg of laat wordt dat werkelijkheid Dan zijn wij Koning en Koningin Van een machtig rijk, vol liefde en leven Ik aanbid jouw liefde, want ik leef ervan. (Geschreven op 15 jarige leeftijd, aangepast)

In the darkness of the night I saw his red eyes shine The burning looks on my flesh Satan's breath heats my soul In the rays of beautiful Luna I felt his hands against the wall My body undressed, purrified A snake's poison kills my lips In the horror of life and death I kissed his bloody mouth My hands tied within secrets Gods disgust upon my sin In the rage of his love I died, my heart blackened My spirit holding his sadness Tears from his eyes, left behind (Geschreven op 17 jarige leeftijd)

Bekende uitspraken, bekende beelden en bekende geschiedenissen. Veel mensen kennen stukken van hun geschiedenis dankzij historische films, maar zijn die geschiedenissen dan wel correct? Wanneer een historische film correct is, wordt het een documentaire genoemd. De fouten in ‘historische’ films zijn vaak opzettelijk, anders is het maar saai. In ‘300’ bijvoorbeeld zijn ongelofelijke aspecten toegevoegd, zoals een schild dat wordt gebruikt als een frisbee. In een documentaire zou er op gewezen worden dat zo’n schild nogal zwaar is en te groot, vooral een Spartaans schild dat diende om volledig achter te verschuilen. We gaan het niet hebben over fouten zoals een moderne kraan die opeens opduikt achter de muren van Troje in ‘Troy’ of een gasfles onder een kar in ‘The Gladiator’, maar over iets diepere en meer betekenisvolle ‘fouten’. Zoals de fouten tegen tijd en personages. Vaak wordt een film later of vroeger gesitueerd dan dat de personages geleefd hebben. Een voorbeeld daarvan...