Lynn Van Hoof

Waarom is het zo ongelofelijk moeilijk te beginnen met een verhaal? Die eerste paar zinnen die het geheel op gang moeten trekken lijken nooit goed genoeg te zijn. Zeker niet om te beschrijven hoe een koppel ‘s ochtends wakker wordt, hoe zij zich naar hem omdraait, haar hand over zijn rug laat glijden en hem wakker maakt met een innige omhelzing en zoenen in de hals. Of hoe hij kreunend geniet van haar aanrakingen en liefst altijd zo wilde wakker worden, en haar met een kus op de neus een mooie ochtend wenst. Hij kijkt haar veelbetekenend aan, zij knikt nee, dat ze over een uur moeten vertrekken. Hij zucht, glijdt beteuterd uit bed en poedelnaakt spurt hij door de ochtendkoude de douche in, zij draait zich nog even om en luistert hoe hij de wereld wakker zingt. Wanneer hij goed en wel afgedroogd is komt hij fluitend de slaapkamer weer in en blijft plots stilstaan. Hij bekijkt haar, hoe het deken als door een interieurarchitect over haar onderbeen gedrap...

“Doe die benen open!”, snauwde hij terwijl hij me een slag in het gezicht toediende. Ik probeerde me weg te wringen en om hulp te roepen, maar de adem werd me ontnomen door de reusachtige hand op mijn keel. Mijn benen hield ik stijf dicht, hij mocht en zou zich er niet tussen wringen. Ik wilde het niet, niet nu, niet op deze manier. Ik dacht dat hij van me hield, ik dacht dat ik goed was voor hem, ik dacht dat hij goed was voor mij. Het begon zo lief, zo normaal. Hij streelde me, wreef zacht over mijn borsten en zoende me alsof ik alles voor hem was. Tot ik zijn hand stopte aan mijn schaambeen. “Nee.”, zei ik. “Nog niet, laat ons nog even wachten. Ik ben hier nog niet klaar voor.” Plots werd hij woedend, sloeg me van zijn bed af en gooide me er dan hardhandig terug op. Hij ging op me zitten dat ik niet weg kon, trok mijn T-shirt en mijn BH uit en negeerde mijn gejammer en gesmeek om te stoppen. Het leek wel of hij me niet hoorde, net zoals zijn buren me niet hoorden wanneer ik gi...

Ze kijkt verbouwereerd naar haar handen. Haar trillende, bebloede handen. Haar adem stokt en een braakneiging golft door haar lijf.  “Wat heb ik gedaan?” Fluistert ze. Ze schrikt van haar eigen, plots onherkenbare stem. Het klinkt schor, alsof ze uren heeft staan schreeuwen. Ja, ze heeft staan schreeuwen, tegen voorbijgangers, moeders en vaders met hun kinderen, tegen mensen waar ze voorheen nooit iets tegen heeft gezegd. Het waren vreemden, en blijkbaar heeft ze er tegen staan schreeuwen. Ze denkt na en glijdt met haar blik langzaam langs de lakens op haar bed, langs het oude jachtgeweer dat ooit tegen de muur hing bij haar grootouders. Het is een erfstuk, nog in prima conditie, waar haar grootvader vaak mee ging jagen. Als kind genoot ze van zijn verhalen, hoe hij stoer wilde doen maar altijd miste. Hij was een te zachtaardige man om weerloze dieren neer te schieten. Hij draait zich vast om in zijn graf! Het geweer dat altijd miste schoot vandaag meermaals raak. Ze begint zach...

Je hebt zo van die dagen dat je hoofd overloopt,  en het enige dat je dan kan kalmeren is een stevige shot adrenaline  gemixt met endorfine, seks dus. Je zit dan op je fiets, of in de auto, de bus, misschien wandel je wel, en je overvolle hoofd sijpelt de puurste pornobeelden naar je blikveld.  Er verschijnt een glimlach op je lippen, je handen beginnen te trillen, snel naar huis!  Daar kom je eindelijk aan, helemaal gek en geil van je eigen fantasie -Hoe komen die dingen toch in mijn kop?!- je trekt de deur open en hoort je eigen gehijg, het echoot in de lege woonkamer. Lege woonkamer... Lege, leeg, leegte... Verdomme! En je had zo'n zin in lichaamsvreemde lichaamsdelen die je lijf (opnieuw) ontdekken. Zo leeg... Er zit maar één ding op,  zelf die hoognodige shot zetten. 

Het was m'n moeder die me vond. Op één januari in comateuze toestand in de inkomhal. Het nieuwe jaar was met veel drank ingeluid, mijn bed had ik niet meer gehaald. Ik werd net een beetje wakker toen ik de sleutel in het slot hoorde kraken en mijn moeder met een zucht binnenstapte. 'Jan, sta eens op.' Er klonk diepe teleurstelling in moeders stem en ze schopte me zachtjes in de ribben. 'Vooruit jongen, je maakt je belachelijk.' Ze sliste de woorden venijnig door haar tanden en schopte wat harder terwijl ze langs me liep. Gelukkig lag er geen plas braaksel, ze had me er met de neus ingeduwd. Terwijl ik krampachtig rechtstrompelde mompelde ik een verontschuldiging. Ik kwam te snel recht en een hevige pijnscheut flitste achter mijn ogen, ik hield ze dan maar wijselijk dicht. 'Dat je nieuwjaar viert begrijp ik, maar overdrijf je nu niet een beetje? Je moest eens zien hoe je er uit ziet!' Streng trok m'n moeder me recht bij de arm en sleurde me de woonka...

Het is ochtend. Zonnestralen priemen door gordijnen en tekenen een streep licht op gevulde lakens. Een jonge vrouw draait zich erin om en schrikt vijf minuten later wakker. Het is acht uur en de wekker laat dat even weten. De jonge vrouw wrijft de slaap uit haar ogen en kijkt naar de lichtvlek op haar bed. Ze zucht en beseft Het is tijd om naar buiten te gaan. Ze maakt zich klaar, rookt nog een sigaret en kijkt naar haar masker. Elke dag draagt ze het, elke dag twijfelt ze. Ook vandaag. Maar ze besluit snel Vandaag is niet de dag om het ware gelaat te tonen.

Terwijl koningin Victoria zich duidelijk niet amuseerde, viel Shakespeare haar prompt in de rede en beweerde dat de wereld een podium was. Hij wees daarbij naar de stunt van Wilhelm Tell, die terstond de appel van Newton's hoofd schoot. Een dorp verder baseerde Erasmus zijn Lof der Zotheid op keizer Nero, die lachend christenen verbrandde en even verbaasd opkeek naar Einsteins relativiteitstheorie. Op zondag werd de stilte verstoord door Archimedes, die 'Eureka!' riep nadat Mozes zijn badwater splitste. Waarna Herodotos geschiedenis schreef en bedacht dat de mens slechts uit anekdotes bestaat.

Het zonovergoten park begroette me, bruisend viel het licht door het pas gegroende bladerdak. Ik zocht een veilig, eenzaam plaatsje, maar vond slechts toeverlaat bij de geiten. Terwijl ik las zag ik gedaanten, komen en gaan. Sommige vrouwen droegen de vrucht van de zomer die komen gaat en ons, zo is ons voorspeld, weer verlaten zal. En ik wist, in de winter zullen ze het opnieuw proberen. Kindergeschater galmde eveneens langs de bomen. De verwondering die zal gaan en de verveling die zal komen. Ik besloot te stoppen met mijn overpeinzingen en keerde terug. Naar de woorden van Louis-Paul Boon. En daarna in mezelf.

De TL-verlichtte, lege bus huist vier man en een paardenkop op de grijze stoelen. Pure gruwel op een leeg gevoel, na een oneeuwig afscheid en een afgelastte afspraak. Versterkt door een bijpassend deuntje vastgeroest in je oren en een boek vol zwarte romantiek tussen je verkrampte vingers. Je kijkt rond met kille ogen en grimmige mond, duidelijk wordt dat je geen zin hebt in een avondse babbel. Je zit te schrijven, te denken als een ketter en voelt je verbrand worden langs de busroute. Na het passeren van dat ene pretpark, ook zo melancholiek, nu een zwarte vlek, zie je nog de brandstofprijs. Je denkt: 'Dat ze me om die prijs verbranden, had me dan beter met was overgoten. Als een kaars, als de Christenen bij Nero.' Je gedachten dommelen in, het verdovende middel 'bus', begrijpt u wel. Je krijgt heimwee naar je bed.