Lynn Van Hoof

Ik zoek naar lavendelvelden onder mijn kussen, de schreeuw van een vlinder bij  zonsondergang of woestijnzand in de oceaan. Ik zoek naar wat mogelijk onmogelijk is: geluk in een doosje een pilletje of in een bliksemflits. Geluk waar ik genoeg in ben. Ik zoek naar drempels die laag blijven ondanks mijn eigen hoge verwachtingen, uren die duren en door een gouden pen vloeien. Ik zoek naar een huis met patio vol boeken aan zee. Zijn haren goud in de zon, mijn vingers vol inkt en de vlinderstruik ruisend in de wind. Een droom die ik dagelijks verzin. ©️Lynn V.H.

Hij had haar figuur kunnen zijn als voorbeeld en haar voet- stappen kunnen volgen. Hij had haar tweede hand kunnen zijn op één buik  en haar planken- koorts kunnen wissen. Hij had haar leraar kunnen zijn vol kneepjes en haar haren kunnen koesteren. Hij had haar kunnen kiezen in plaats van altijd wat te zoeken.  ©️Lynn V.H.

Iedere glooiing  van je lijf een golf die ik wil temmen. ©️Lynn V.H.

Zuinig zuigt ze zuur uit zoet terwijl de zilte zee zonnestralen zeeft. Zwijgzaam zucht ze: "De zaligen zijn zot en zonder zeer." ©️Lynn V.H.

De klok voorspelt het is welgeteld even genoeg geweest, even genoeg geracet. Een bakje troost, ik zeg: "Proost, over een kwartier verder met geklier!"

In het labyrint ben ik het vermiste kind. Schaduwen verlengen het onbekende: kip zonder kop schrikt van de vogelverschrikker. Een drenkeling in ondiep water, die geen voet aan grond krijgt en af en toe bovendrijft. Zo zien mensen dat ik toch zwemmen kan. In mijn hoofd ben ik tijdreiziger.  Ik spring van nu naar snel  en tussendoor  bezoek ik toen en wat als: het parallel universum. Een waarzegster die geen kaarten kan lezen en de glazen bol misplaatst heeft. Anderen lezen is makkelijk, maar hoe ontcijfer ik mezelf? In waarheid ben ik opsporing verzocht. De trein dendert door in seconden volledig ontspoord. Vol kleerscheuren van muntstuk tot schroot raap ik mezelf weer op. Deze handen willen veel, maar kunnen is kennen en kennen is beperkt: van te veel te weinig  en te weinig te veel. Om interessant te zijn, moeten verhoudingen  in proportie zijn. Tussen de lijntjes ben ik de uitschieter die niet weg te gommen is. Een hardnekkige  koffievlek die na maanden i...

(N.a.v. het nummer 'Orion' door Metallica) Alles is niemandsland desolate, zwarte grond ligt ademloos onder donker wolkendek. Af en toe glinstert metaal verblindt een seconde om met de neus op de feiten te duwen: tegenliggers zijn er niet. Ik weet niet waar ze heen zijn hoeveel meegenomen hoeveel achtergelaten als honden, als ratten. Ben ik de laatste man op aarde? Instinctief glijdt mijn hand naar jouw stoel mijn eeuwige passagier. Ik heb het gezien: ze betastten je, duwden je voorover, hun slijmerige poten en ik kon niks doen. Ik weet waar je ligt. Ik weet zelfs nog  hoe de grond rook en die laatste snuif parfum in je haar. Ik trap op de rem, leg me in de berm en met ogen dicht dwaal ik langs je gezicht. Ik zoen je ogen je lippen, voel  je warmte en vergeet de koude in mijn lijf, mijn wonden, het niemandsland.