Lynn Van Hoof

Het zit hem in de details: het gouden randje, nadat je de barst ontdekte in je favoriete koffiekop. Alsof jij koffie gaat drinken uit een kop zonder gouden randje. Het zit hem in de details: de laatste druppel die de emmer doet overlopen, waardoor je de bodem weer ziet. Er ligt een knikker in die je kwijtraakte op je achtste. Het zit hem in de details: de scherven op de grond die net nog heel in je hand een nieuw bord waren. Samen ruim je ze op; zachtjes begin je weer te praten. ©️ Lynn V.H.

Je hebt mijn adem verpakt in een doosje in de vriezer, voor later nog een keer. –Was ik lekker? Je zucht diep en ik twijfel. Ik hoef je niet voor later,  ik wil je nu en op elk moment.  ©️ Lynn V.H.

De mooiste dingen zijn vaak onbereikbaar, altijd onherbergzaam. Door ondergroei hakken vraagt blinde lef. Doornen trekken krassen, beesten zullen bijten. Wanneer dan de zon door de wolken breekt en de bomen wijken, weet je dat het bloed niet te stelpen is met water alleen. ©️ Lynn V.H.

Laat ons oud worden, laat ons rimpels krijgen en kraaienpootjes en lachlijnen. Laat ons los worden, laat ons hangtieten krijgen en flaparmen en vergrijzen. Laat ons brutaal worden, laat ons opvliegers krijgen en klagen dat we te heet zijn. Laat ons, godverdomme, ophouden met verjongen. Laat ons toch gewoon. ©️ Lynn V.H.

Baarmoeder is boos. Ze rost me af alsof ze vecht tegen indringers die er niet zijn. Het lijkt wel een beestenbos  met hondsdolle wolven en cocaïneverslaafde beren; ze kleuren het nijlwater rood. Te bedenken dat ze zelf jaren geleden de bomen heeft gekapt. In haar dorre landschap erodeert de jeugd, grote stukken woestijn waar ze iedere maand  meer zand door blaast. Ze verspreidt pesticiden in de hoop dat  het kleinste zaadje kiemt. Wederom mislukte oogst drijft haar tot wanhoop. Misschien wordt ze moe overspannen, maar dat geeft ze pas toe wanneer alles is verwelkt. ©️ Lynn V.H.