Lynn Van Hoof

Ik wil jouw kind zijn. Met eindeloze verbeelding op jouw zachte deining schepen enteren. Bruine blaadjes kleven op mijn armen, als zuignappen. Mijn voeten raken nooit je bodem, het wier vreemde mannenhanden. Als het even kan verdrink me dan, sleur mijn haren mee in je stroming en blaas mijn mond vol bellen. Hoe ik je ook aanbid, ik zink niet. Slechts op heldere avonden zie ik je diepe gronden.

Iedereen heeft een basispakket respect. Het zijn jouw woorden en daden die het kunnen aanvullen of verliezen.   Respect krijg je niet door roepen en eisen, door enkel naar je eigen visie te luisteren en in achterhaalde waarden te blijven hangen.   Respect krijg je niet door dreigen en schelden, door nepotisme, discriminatie of het favoriseren van diegenen die beter in jouw plaatje passen.   Respect krijg je niet door manipuleren en slachtoffer spelen, door geweld, verbaal noch fysiek. Of psychologische spelletjes.   Respect krijg je niet, dat verdien je. 

Als kind wisselde ik de kleuren groen en bruin. Het was voor mij dus altijd herfst, de boomstammen extra mossig. Jaren later had ik een hond, die hapte naar bewegende, bruingeworden bladeren, glimlachend schop ik ze nu naar herinneringen. Jaarlijks zie ik sterven, kwijnen in de kou om maanden later te herrijzen naar de zon. Maar voor mens en dier blijft het eens herfst.

Was ik maar de lijm tussen mijn vader- en moederland, de hand die de rechtse met de linkse kant, het laatste woord door iedereen gehoord, en begrepen. Had ik maar de kans gegrepen om tussen de oevers het water te splijten, zand te baggeren tot eiland waar drenkelingen naar mijn hand zouden dingen, en ik als regeerder  alles door redenatie af kon dwingen.   Maar ik sta alleen, op uitkijk met een verrekijker, in de hoop verder te kijken dan de diepte van de gitzwarte breuk in mijn eigen lijf.   Ik reik de hand aan een ander, spoel de olie weg en zeg: "Zie mij, hoor mij, begrijp mij, maar volg mij niet. Ik ben gespleten, jij nog ongekrenkt."   Je geeft me lijm, die mijn vingers tot vuisten kleeft.

Ik kijk naar jou en zie mezelf voor ik, van mezelf, mezelf mocht zijn.   Ik wilde niet dat anderen een mening konden vormen over mezelf. Tot ik doorkreeg dat ik , maar niet mezelf, nog steeds een mening werd.   Dus kijk naar mij en zie jezelf, vergeet jezelf, die van jezelf niet jezelf mag zijn! Die mening is slechts van een ander, niet van jezelf.